Tough finishing touch

8 jul

De dag start wellicht goed; op donderdagavond smeedden we het plan om in alle vroegte, om 6h, in de ochtend, een stijlvolle duik te nemen in de bronnen van Soa. Jij, de blogvolger, ligt dan met een vloeibare slaapmuts pas in je Vlaamse bed, terwijl wij puur exotisme proeven. Wisselen? Geen sprake van. Wel een spraakwaterval was het nonnetje Janthe, dat zich aan het baden was. Een emotionele ontlading om schoolengels te praten met een blekerd én verrassend om horen hoe een jong meisje van drieëntwintig twijfelt, twijfelt en twijfelt omtrent haar roeping als non. Zij vroeg om gebed; ik vermoed dat het klooster haar toekomst blijft.

De bronnen van Soa dus. Ronduit genieten. Warm hard stromend water en supervisie over de bleke mannen en Isabelle, door Moeder Overste. Puur genieten dus. En een aanrader, als jij ooit in de buurt bent.

En de dagtaak, vraag je jezelf dan af? Wel, dit heet dan afronden. Sophie is al terug naar het vaderland, met een opgeladen ipod en een rugzak vol ervaringen. Nogmaals van harte merci, Sophie, en neen, Amsterdam is geen plek voor meisjes op hun eentje, zeker niet in het weekend en met de geur van een tropisch eiland in het lijf. Doorreizen naar Brugge is het devies. Maandagochtend heb je een pak patiënten wat te vertellen.

Een paar consultaties dus vandaag. Twee wikkelwissels (klinkt mooier dan “verbandwissels”), wat draadjes lospeuteren (al doet de term “lospeuteren” geen eer aan het vakmanschap), een lipoom van beenhouwersformaat verwijderen uit de bovenarm van een brave man en wat bezoekjes brengen aan de pediatrie, om bezorgde papa’s en mama’s een hart onder de riem te steken, specialiteit bij uitmuntendheid van de heren Dirk, Bruno en Gerd. Specialiseren, heren! Nog even de liefste meid van Flores (Franciska is de naam) van het oostelijk halfrond verzorgen. En dan de andere lieve heren en dames en Indonesiër 187.555.432 van het operatiekwartier uitwuiven….. En een afspraak voor een volgende missie, want de patiënten wachten. (Een patiëntje kon wegens tijds- en plaatsgebrek nog niet behandeld worden).

Het geval Tom, toeverlaat van alle eenzame zielen op kloosterlingen- en verplegersniveau. Een coagulatietoestel en een kloosterkraan, op zijn Afrikaans hersteld door “Major” Tom. Die dingen gaan nooit meer stuk. Dankbaarheid, het klinkt een beetje cliché en zelfgenoegzaam. Maar het is er wel, voor wie het meemaakt. Woordloos, want quasi geen enkele patiënt is in staat een mondje Engels te spreken. Maar lichaamstaal spreekt boek- en blogdelen. Voor de correcte vertaalproza zorgt Amy. Kan een Bimesa-missie nog zonder haar? Omgekeerde dankbaarheid is er ook: alvast wij (Katrien en ik) zijn reuze dankbaar dat wij dit avontuur mochten beleven.

En dan de terugweg naar Ende: drie en een half uur, het betere haarspeldbochtenwerk. Dit is zowat het enige aspect van de trip, die werkelijk onleuk is. Maar het moet, onder begeleiding van Zuster Rufina. Het hotel, waar wij onze (voorlopig…) laatste Flores-nacht gaan vertoeven is ronduit formidabel, geen luxe natuurlijk, maar basic things, zoals televisie en internet. En eten, lekker eten en de onvermijdelijke Bintang.

21h, beste bloglezer, en het is hier al drie uur “ellestekedoenkre”.

Wij gaan nog niet slapen, net als jij.

Advertenties

3 Reacties to “Tough finishing touch”

  1. Kathleen Forrez juli 8, 2011 bij 4:13 pm #

    Ik vind het heel aangenaam om jullie blog te bekijken. We kunnen er nog heel wat uit leren, onder andere hoe jullie patiënten en jullie omgaan met hun leed.
    Ik vind jullie werk – en zeker ook dat van de technische ploeg – zeer sjiek!

    Groetjes,
    Kathleen F.

  2. Paul juli 8, 2011 bij 4:26 pm #

    Het is niet overbodig om superlatieven te hanteren voor jullie prachtig werk! Jullie verdienen het.
    Weet je dat de thuisblijvers ook zich gepakt voelen door dat mooie gebaar voor de medemensen.
    Nu besef ik nog beter dat de fondsen van Bimesa naar het goede doel gaan.

    Graag tot later in België en geniet maar met volle teugen jullie vakantie in Indonesië,

    Paul

  3. Ogi juli 8, 2011 bij 8:48 pm #

    We feel grateful that your assignment in Bajawa ends well.
    Thank you for forwarding the story on the blog so that everyone can follow clearly.
    I join tthe local residents to express thanks for your contribution to the improvement of their health conditions.

    Ogi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: